Günümüz insanı huzur aramakta iken; hep geçmişte anlatılan açlık ve yokluğun altında ezilerek düşünce ve fikirlerini baskı altına alan, mazbut insanları aramakta.Mutluluk orada kaldı gibi bakmakta.

Oysa mutluluk orada ki yokluğun verdiği eziklikte değildi. Orada anne, baba ve büyük anneler ile büyük dedelerin çektiği fakirliğin kucağında değildi. Sevgi ve muhabbetle olmak, mutlu olmak; o zamanlar bireylerin kendileri ve aileleri, çevreleri dışında düşünüp yorum yapmadan sadece günü yaşamalarında idi. ğünler arası ne ile karnını doyuracak, mevsimler arası neyi giyecek derdinden ileri gitmeyen düşünce ve yorumar.

Bir öğünü güzel geçirmiş ise ve sırtında da haftada bir değişeceği iki bilemedin üç takım elbisesi vars tamamdır. Onun artık düşüneceği günlük yaşamı içinde etrafında olan ne varsa onunla meşgul olmak. Günlük bahçede çalışmak hayvanlarına bakmak onun yaşam için gelirini sağlamış olurdu. Olmak zorunda idi. Komşusuna yaptığı yardım karşılığında para yerine yardım almak kazanç sayılırdı.

Bakısı daraltılan ve yokluğa mecbur bırakılarak ilgi alanını, toplum ve ülke olma elzemlerinden uzaklaştırma planı içinde bir yaşam.

Oluşturulan bu yaşam yıllarca okunan kitapları anlamadan düşüncede vereceğini bilmeden anlamaya çalışmadan hikaye olarak okumuş. Karşısında olan bitene sadece yardım etme yada susarak, küserek tepki verme eylemi dışına geçememiş. Canı acıyıp bu çizgiyi geçme durumunda kalırsa ya dverek yada sverek acıyan canının acısını can acıtarak dindirmiştir.

Oysa günümüz insanı okuduğunu, duyduğunu irdeleyip gerçeğini ortaya koyma arzusu ve her günü en lüks mekanda yerken öz çekimle toplumun en uç noktasına ulaştırmak. özel araba hatta özel uçağa sahip olmak. Yorulmdan emek vermeden kazanç sağlamak. O yaptı bende yaparım yanlış doğru irdelemesine girmeden bireysel ego esiri olmuş.

Egosunun esiri olup her birey, kendini her işten bilir ve her işten anlar gördükçe mutluluk iksirini kaçırmıştır. Kaybolan mutluluk arayışına ise varlığı arttıkça eşit bir şekilde ego çitası yükselmiştir.

Öyle ki bireyler bir birinin üzerine hegoman olma çabasına girmiş. Sevgililer, aşık olduk diyenler bile karşı tarafa nasıl hükmederim tezlerini geliştirerek kendi mutluluklarından çalmakta.

Kendi mutluluğunu çaldıkça, boşluğa düşmekte, boşluğa düştükçe geçmişe dönerek orada kalan mutluluğu sorgulamakta.

Oysa varlığın verdiği rahatlığın farkına vararak ve çalıştığı kadarı ile yaşamın farkına varmak.

Çevresinde olan biteni sadece yorumlayıp bireysel payını alıp sevgi ve saygıyı hiç aklından çıkarmadan, en önemlisi de bölüşmeyi benimseyip öblünmeyi yadırgayarak yaşamayı başarmak.

Hakir görmede, ezmek değil sevmek gayesinde. Çekinmeden komplekslere ve acaba düşüncelerine girmeden muhabbet etmeyi düşünceleri keyif alarak paylaşmayı bilmek.

Hırs ile sen yapma yada neden böylesin neden yaptın, sorularında değil helal sende böylesin buda olmalı iyiki sende böylesin demesini bilmek gerek...

Mutluluk ve huzur ne doktorda ne de geçmişte. Mutluluk yalnız ve yalnız sevmeyi, bölüşmeyi, konuşabilmeyi bilmekte...